Söyle bana kasımpatı:
Sonbaharın telaşı senin de başını döndürüyor mu?
“Yok, döndürmüyor.
Ben ancak onlara renk katıyorum.”
Ama yine de iyi ki sonbahar, diyorum.
Peki, güzel kasımpatı, senin dileklerin var mı?
“Var.
Hem de çok.
Ama bilmesen mi acaba?”
Sen söyle hele.
“Keşke herkes anın değerini bilse.
Birbirinin, kendisinin, yaşadığı ortamın, ailesinin, dostlarının, hani değerini bilse..
Parayla satın alınamayacak her şeyin değerini bilse keşke.
Hayallerinin kıymetini bilselerdi,
etraflarında dönen hiçbir şey üzmezdi onları.
Herkes geldiği gibi gider,
dediklerine takılmasanız keşke.”
Hayatın her harfinde hayat var, diyor kasımpatı.
Hayallerimiz, hedeflerimiz olmasa
her şey çok anlamsız olurdu.
Bizi anlamlı kılan işte onlar.
Yalnızlık her zaman ceza değildir,
bazen ödüldür.


“Asla” demeyin,
sonra sığınacak bahane ararsınız.
Üzgün olduğunda teselli edecek birini arama;
önce kendini teselli etmeyi öğren.
En güzeli bu…
Hem sorunların sende kalır,
hem tasaların.
Merak etme, çözüm bulacaksın.
Al işte, sana mutlu bir hayat tarifi.
Mutluluk paylaşınca çoğalıyor,
peki ya acılar?
Neden onları hep içimizde saklıyoruz?
Kasımpatı, peki neden ilkbaharda açmıyorsun?
“İlkbahar bolca yeşil ve tonlarıyla meşhur.
Benim çiçeklerimse rengârenk, çeşit çeşit.
Sarıdan beyaza, mordan kırmızıya…
Kimisinin kokusu büyüler,
kimisi sadece güzelliğiyle kalır.”
Kasımpatının her hali kaç hikâyeye konu olur dersin?
Her yaprağına, her çiçeğine sorsak
kim bilir ne derlerdi?
Her mevsim güzeldir ama
ilkbahar ve sonbahar başka bir özel.
Güzel bir mevsim olması dileğiyle…
Her daim bir umut vardır 🍀