Ey zaman,
ne mahir bir yanılsamasın sen
avucumuzda sandığımız,
oysa her dokunuşta dağılan.
Sonraların sisinden
az önceleri çağıran,
hatıranın ince sızısında
kendini yeniden kuran sensin.
Biz sana “sabır” dedikçe,
“bırak, bilirsin yolunu” dedikçe,
sen usul usul eksilttin bizi,
fark ettirmeden,
bir gölge gibi içimize yürüyerek
En çok kaybımız sende birikir,
bir sandık dolusu yarım kalmışlık.
Kazançlarımız da var elbet,
ama geç kalmış bir özrün mahcubiyetiyle
kapımızı çalan
ne tam sevinç, ne de gerçek bir teselli.
Ah zaman,
bir kez olsun eğil geriye,
kır zincirlerini akışının,
götür bizi
bir zamanlar unuttuğumuz o dingin kıyıya;
seslerin yumuşadığı,
kalbin kendini tanıdığı yere.
Bazen kararır yüzün,
uzar gecelerin,
bir saniyeyi bin parçaya bölersin de
her birine bir bekleyiş asarsın.
Geçsin isteriz
ama sen inatla ağırlaşırsın,
her tik takta biraz daha derinleşir
içimizdeki boşluk.
Bir an gelsen ve dursan,
tam da herkesin en mutlu olduğu yerde;
ne bir eksik, ne bir fazla,
yalnızca “şimdi”nin kusursuzluğu kalsa.
Saatlere sığmazsın oysa,
ne akrebin telaşına,
ne yelkovanın bitmeyen yürüyüşüne…
Sen, duyulanın ötesinde,
adı konulamayan bir sır gibi
akarsın içimizden.
Ve biz her şeye rağmen,
kırık dökük umutlarımızı toplar,
yeniden sana bırakırız kendimizi.
Çünkü biliriz,
her karanlığın kıyısında
ince bir ışık sızar;
ve sen, zaman her şeyi alıp götürsen de
bir ihtimali daima saklarsın.
Her daim bir umut vardır 🍀
Aylin Özgür
