Ey zaman,

ne mahir bir yanılsamasın sen

avucumuzda sandığımız,

oysa her dokunuşta dağılan.

Sonraların sisinden

az önceleri çağıran,

hatıranın ince sızısında

kendini yeniden kuran sensin.

Biz sana “sabır” dedikçe,

“bırak, bilirsin yolunu” dedikçe,

sen usul usul eksilttin bizi,

fark ettirmeden,

bir gölge gibi içimize yürüyerek

En çok kaybımız sende birikir,

bir sandık dolusu yarım kalmışlık.

Kazançlarımız da var elbet,

ama geç kalmış bir özrün mahcubiyetiyle

kapımızı çalan

ne tam sevinç, ne de gerçek bir teselli.

Ah zaman,

bir kez olsun eğil geriye,

kır zincirlerini akışının,

götür bizi

bir zamanlar unuttuğumuz o dingin kıyıya;

seslerin yumuşadığı,

kalbin kendini tanıdığı yere.

Bazen kararır yüzün,

uzar gecelerin,

bir saniyeyi bin parçaya bölersin de

her birine bir bekleyiş asarsın.

Geçsin isteriz

ama sen inatla ağırlaşırsın,

her tik takta biraz daha derinleşir

içimizdeki boşluk.

Bir an gelsen ve dursan,

tam da herkesin en mutlu olduğu yerde;

ne bir eksik, ne bir fazla,

yalnızca “şimdi”nin kusursuzluğu kalsa.

Saatlere sığmazsın oysa,

ne akrebin telaşına,

ne yelkovanın bitmeyen yürüyüşüne…

Sen, duyulanın ötesinde,

adı konulamayan bir sır gibi

akarsın içimizden.

Ve biz her şeye rağmen,

kırık dökük umutlarımızı toplar,

yeniden sana bırakırız kendimizi.

Çünkü biliriz,

her karanlığın kıyısında

ince bir ışık sızar;

ve sen, zaman her şeyi alıp götürsen de

bir ihtimali daima saklarsın.

Her daim bir umut vardır 🍀

Aylin Özgür